Wydanie e-booka dla dzieci – wywiad z autorka Ewą Oranowską-Wróbel

Kasia Piskorska-Żmudzka: Twój e-book Wróbelkowe opowieści już jest w sprzedaży i już wkrótce premiera drugiej części. Opowiedz o sobie, kim jesteś i jaka jest Twoja historia.

Ewa Oranowska-Wróbel: Jestem filologiem i tłumaczką, ale też pisarką. W każdym razie zdecydowanie humanistką. Ukończyłam Slawistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Od dzieciństwa w domu dużo mi czytano i przyzwyczajano do brzmienia słów, chociaż niektórych jeszcze nie umiałam poprawnie wymówić. Sama nauczyłam się czytać jeszcze przed pójściem do szkoły. Już w wieku 4-5 lat czytałam krótkie wierszyki. Wymyślałam też sama różne historyjki i dziadkowie je zapisywali, niestety gdzieś się podczas wielu przeprowadzek zagubiły. Jestem jedynaczką. Miałam koleżanki, ale one bardziej interesowały się zabawami na podwórku niż czytaniem, a ja nawet lalkom i misiom czytałam książeczki albo opowiadałam bajki. Zawsze miałam bujną wyobraźnię, bo nie chciała się sama ze sobą nudzić.

Kasia: Dla kogo napisałaś bajki? Dlaczego w formie e-booka?

Ewa: Bajki pisałam dla swoich synków, tak jak robi wiele mam czy ojców, którzy kochają swoje dzieci i piszą dla nich, jeżeli tylko potrafią. Synowie są już dorośli, bajek nie zdołałam wydać, kiedy byli mali i teraz może inne dzieci z nich skorzystają. Staram się pisać bajki, w których nadaję ludzkie cechy zwierzętom, przyrodzie, przedmiotom. Mają też ludzkie kłopoty i ludzkie radości. Mówią, myślą, cieszą się i smucą, ale jak to w bajkach staram się, żeby każda bajka zawsze dobrze się skończyła.

Kasia: Co Cię zainspirowało do napisania i wydania opowiadań dla dzieci?

Ewa: Przypominam sobie swoje dziecięce i młodzieżowe książki, zresztą jeszcze je mam w bibliotece, bo nigdy ich nikomu nie oddaję, a tym bardziej nie wyrzucam. Przeciwnie, jak mam jakieś kłopoty, jak jestem chora, zmęczona albo jest mi smutno z jakiegoś powodu, to właśnie czytam, na poprawę humoru niektóre swoje dziecięce czy młodzieżowe książki. Mam ogromną bibliotekę, ale pamiętam niemal historię każdej z książek: od kogo dostałam, z jakiej okazji, kiedy, czy sama ją kupiłam i gdzie…

Kasia: Z czego jesteś najbardziej dumna?

Ewa: Z czego jestem najbardziej dumna? Chyba z tego, że komuś moje bajki się podobają, że dzieci są w dobrym humorze po ich przeczytaniu, że spokojnie zasypiają i mają miłe, kolorowe sny.